शनिबार बिहान, टोलमा "सामुदायिक हात" भन्ने समूहले सरसफाइ र पुस्तक-साटासाट कार्यक्रम राख्यो, र म घुम्न निस्किएको भए पनि उनीहरूमा मिसिएँ।
-
सडकको कुनामा पानी चुहाइरहेको पुरानो धारा देखेपछि, पसलका दाइसँग औजार मागेर हामीले भित्तोको भ्वाङ थुन्यौं, जसले वरिपरिका घरहरूले महिनौंदेखि भोगिरहेको झन्झट एकैचोटि घटायो।
-
सुरुमै हात माटोले भरिँदा हल्का दिक्क लाग्यो, तर छेउकी हजुरआमाले, "साझा काममा लाग्दा हात मैलो हुनु शुभ मानिन्छ," भनेर हौस्याउनु भयो।
-
त्यसपछि सबैलाई गफिँदै बस्न निम्त्याउन, म र केटाकेटीले चोकका बैंच पुछ्यौं र पुराना पुस्तकहरू उमेरअनुसार छानेर टोकरीमा राख्यौं।
-
पढाइबाट टाढा राखिएका जुम्ल्याहा भाइहरूमध्ये एकलाई स्वयंसेवक दीपकले अक्षर जोड्दै पढाउँदै नक्सा देखाए, अनि उसले पहिले कहिल्यै बोल्न नपाएको उत्साहमा, "नेपालको पश्चिम यति पर रहेछ!" भन्दै आँखा चम्कायो।
-
सोही बेला, टोल समितिकी शान्ति दिदीले बाढीपीडित परिवारका लागि बटुलेका न्यानो लुगा ल्याएर, लक्का परेको मुस्कानसहित झोलाहरू थमाइदिनुभयो।
-
कसैको परालको छानो मर्मत चाहिन्छ भन्ने कुरा उठेपछि, कसले के ल्याउने भनेर छिनमै सूची बनाइयो र म, हतारिँदै भए पनि, रङ र किल्ला ल्याउने जिम्मा लिएँ।
-
दिउँसोतिर घाम अलिकति झिँक्दा, हामीले पुरानो चौतारीमा चिया उमाल्यौं र जसको हात खाली थियो, उसले कथा सुनायो— कसैले पैसाभन्दा समयको दान कति अमूल्य रहेछ भने, कसैले पहिले कहिल्यै यति नजिकिबाट छिमेकी भेटेको रहेनछ।
-
म आफैं पनि, बिहानको सानो निर्णयले दिनको स्वर बदलिदिने रहेछ भन्ने अनुभूति बोकेर, झोलामा बाँकी रहेकाहरूका लागि केही अतिरिक्त कलम र कापी हालें।
-
साँझ पर्नासाथ, धारा नचुहिने भएको खबर सुनाएर छिमेकी बुवाले फोन गर्नुभयो, र टाढाबाट आएको एउटा सानो "धन्यवाद" सन्देशले थाकेको काँधमै हल्का न्यानोपन थप्यो।
-
घरतर्फ फर्कँदा लाग्यो— सामूहिक मन एक मुठी नुनजत्तिकै सानो किन नहोस्, स्वाद भने त्यहीँबाट त बदलिन थाल्छ।
-