Wczoraj, kiedy przyjechałem do Gdańska na weekend, postanowiłem wypożyczyć rower, zamiast tłoczyć się w tramwaju.
Aplikacja uparcie się zawieszała, więc podszedłem do stacji przy Motławie, gdzie starszy pracownik, najpierw nieufny, a potem coraz bardziej rozmowny, wytłumaczył, że wystarczy karta i dowód.
Ponieważ nie miałem gotówki, zaproponował kaucję zablokowaną na koncie, a w zamian pchnął w moją stronę klucz do zapięcia i małą pompkę.
Zanim odpiąłem rower, obszedłem go dookoła, bo coś w skrzypiącym hamulcu i lekko zwichrowanym kole nie dawało mi spokoju.
– Ten model swoje przeżył, ale jak się go nie forsuje, dojedzie pan wszędzie – mruknął, podnosząc mi siodełko jednym, pewnym ruchem.
Ruszyłem ścieżką w stronę plaży, a wiatr, który zwykle przewraca czapki, tym razem tylko chłodził kark, dzięki czemu jazda stała się czystą przyjemnością.
Po drodze zagadnęła mnie turystka, pytając, czy da się tym rowerem wjechać na molo, lecz musiałem przyznać, że regulamin wyraźnie zabrania.
Choć kusiło, by skręcić jeszcze na kawę, zegar w aplikacji nieubłaganie odliczał minuty do końca darmowej godziny, więc zawróciłem, nie bawiąc się w dygresje.
Przy stacji, gdzie wszystko się zaczęło, czytnik uparcie nie chciał przyjąć zapięcia, a ja, z duszą na ramieniu, próbowałem raz po raz, aż w końcu piknięcie oznajmiło, że system zaskoczył.
Kaucja wróciła na konto, na ekranie mignęło podziękowanie, a ja, trochę dumny, że ogarnąłem miejską dżunglę, obiecałem sobie, że jutro wezmę rower znowu, byle wcześniej.
Bo kiedy w ruchu miejskim wszystko klika jak trzeba, człowiek naprawdę czuje, że miasto jest po jego stronie.