Crossroads in the Rain

Wysiadłem z pociągu we Wrocławiu w deszczu, który jak na złość ścinał z wiatrem wszystkie plany.

I got off the train in Wrocław in a rain that, as if out of spite, blew in with the wind and shredded all my plans.

Mapa w telefonie mignęła ostatnim procentem baterii i padła, a ja, pewny siebie turysta, nagle byłem w kropce.

The map on my phone flashed its last percent of battery and died, and I, a self-assured tourist, suddenly was at a loss.

Ulice rozgałęziały się jak rzeki, most za mostem, a nazwy brzmiały podobnie do siebie do tego stopnia, że człowiek gubił trop po trzech skrzyżowaniach.

Streets branched like rivers, bridge after bridge, and the names sounded so similar that you lost the trail after three intersections.

Chciałem dojść do hostelu na Wyspie Słodowej, lecz każdy skrót okazywał się ślepą kiszką.

I wanted to reach a hostel on Wyspa Słodowa, yet every shortcut turned out to be a dead end.

Zaryzykowałem więc marsz na chybił trafił, kierując się dźwiękiem dzwonów i zapachem piekarni, który wabił przez deszcz jak obietnica schronienia.

So I risked walking at random, guided by the sound of bells and the smell of a bakery that, through the rain, lured like a promise of shelter.

Zatrzymałem się przy kiosku, gdzie sprzedawczyni, w grubym swetrze i z parasolem pożyczonym klientce, od razu wyczuła, że jestem nie stąd.

I stopped at a kiosk where the saleswoman, in a thick sweater and having just lent her umbrella to a customer, immediately sensed I wasn't from here.

Usłyszałem: "Trzeba iść z prądem tramwajów, tu nie ma co się upierać," i wskazała palcem szyny, jakby były jedyną rozsądną nicią Ariadny.

I heard, "You have to go with the current of the trams; no point insisting otherwise," and she pointed at the rails as if they were the only sensible Ariadne’s thread.

Podążyłem więc wzdłuż torów, mijając krasnale, które z zacięciem podlewały fikcyjne grządki, i poczułem, że miasto zaczyna mówić własnym rytmem.

I followed the tracks, passing dwarfs who zealously watered imaginary garden beds, and felt the city start to speak in its own rhythm.

Most Uniwersytecki zajaśniał w kałużach, a ja, zamiast liczyć przystanki, liczyłem oddechy, jakby to miało mnie trzymać na powierzchni.

The University Bridge gleamed in the puddles, and instead of counting stops I counted breaths, as if that could keep me afloat.

Gdy wreszcie wypłynął przede mną park na Wyspie Słodowej z rozświetlonymi rowerami miejskimi, zrozumiałem, że błądzenie też ma swoją logikę — wystarczy przestać z nią walczyć.

When the park on Wyspa Słodowa finally surfaced ahead of me with its lit-up city bikes, I understood that wandering has its own logic — you just have to stop fighting it.

Do hostelu wszedłem przemoczony, ale z poczuciem, że miasto, choć obce, wzięło mnie pod skrzydła, gdy tylko przestałem udawać, że znam drogę lepiej od niego.

I entered the hostel soaked through but with the sense that the city, though foreign, took me under its wing the moment I stopped pretending I knew the way better than it did.