மீனா காலை சந்தைக்கு போனாள்.
mīnā kālai cantai-kku pōnāḷ.
வீட்டு சாவி அவளிடம் இருந்தது.
vīṭṭu cāvi avaḷiṭam iruntatu.
அவள் சாவியை சிறு பையில் போட்டாள்.
avaḷ cāviyai ciṟu paiyil pōṭṭāḷ.
அந்தப் பையில் சிறு கிழிவு இருந்தது.
antap paiyil ciṟu kiḻivu iruntatu.
அதை அவள் கவனிக்கவில்லை.
atai avaḷ kavaṇikkavillai.
வீட்டுக்கு வந்தபோது, சாவி இல்லை.
vīṭṭukku vantapōtu, cāvi illai.
அவள் கவலைப்பட்டாள்.
avaḷ kavalai-paṭṭāḷ.
மீண்டும் சந்தைக்கு ஓடினாள்.
mīṇḍum cantai-kku ōṭiṉāḷ.
எல்லாரிடமும் கேட்டாள்.
ellāriṭamum kēṭṭāḷ.
ஒரு மலர் அக்கா ஒரு சாவியை காட்டினாள்.
oru malar akkā oru cāviyai kāṭṭiṉāḷ.
"இது உன் சாவியா? சாலையில் விழுந்தது," என்றாள்.
"itu uṉ cāviyā? cālaiyil viḻuntatu," eṉṟāḷ.
மீனா சாவியைக் எடுத்தாள்.
mīnā cāviyai eṭuttāḷ.
அவள் நன்றி சொன்னாள்.
avaḷ naṉṟi coṉṉāḷ.
வீட்டுக்கு திரும்பி, கதவைத் திறந்தாள்.
vīṭṭukku tirumpi, katavait tiṟantāḷ.
இனிமேல் பையை நன்றாக தைத்து வைப்பேன் என்று நினைத்தாள்.
iṉimēl paiyai naṉṟāka taittu vaippēṉ eṉṟu ninaittāḷ.