Lost Between Streets and Seagulls

İstanbul’a sabah erken vardım; valizi otele bıraktım ve yürüyerek sahile inmek istedim.

I arrived in Istanbul early in the morning; I left my suitcase at the hotel and wanted to walk down to the seaside.

Haritaya bakarken kalabalığa kapıldım, bir sokak daha kıvrıldı ve kendimi hiç bilmediğim arka mahallelerde buldum.

While looking at the map I got swept along by the crowd, one more street curved, and I found myself in back neighborhoods I didn’t know at all.

Başta keyifliydi, çünkü duvarlardaki grafitiler ve açık pencerelerden yayılan müzik merakımı arttırdı.

At first it was pleasant, because the graffiti on the walls and the music flowing from open windows sparked my curiosity.

Ama telefonun şarjı hızla düşünce içimi bir telaş kapladı, üstelik yağmur da ince ince başladı.

But when my phone’s battery dropped quickly, a wave of panic came over me, and on top of that a light rain began.

Simitçiye yol sordum; 'İstersen tramvay sesini takip et, meydana çıkarsın,' dedi.

I asked a simit seller for directions; he said, “If you like, follow the sound of the tram, you’ll come out to the square.”

Sesi dinleyerek yürüdüm, fakat sokaklar daraldıkça yön duygum iyice dağıldı ve aynı köşenin yanından iki kez geçtim.

I walked listening to the sound, but as the streets narrowed my sense of direction fell apart and I passed the same corner twice.

Bir bakkala girdim, haritayı tezgâha serdik; bakkal amca eliyle minareyi gösterip, 'Caminin solundan git' diye tarif etti.

I went into a corner store and we spread the map on the counter; the shopkeeper pointed to the minaret and gave directions, saying, “Go to the left of the mosque.”

Tarife uyunca yol biraz açıldı, fakat karşıma beklenmedik bir pazar çıktı ve kalabalık beni başka bir sokağa sürükledi.

When I followed the directions the road opened up a bit, but an unexpected market appeared and the crowd swept me into another street.

Tam umudum azalırken, denizin tuzlu kokusu geldi ve uzakta martıları görünce doğrultumu anladım.

Just as my hope was fading, the salty smell of the sea reached me, and when I saw the seagulls in the distance I understood my direction.

Kıyıya vardığımda yağmur dindi; iskelede çay satan yaşlı bir adam, 'Kayboldun galiba?' diye gülümseyip bana sıcak bir bardak uzattı.

When I reached the shore the rain stopped; an old man selling tea at the pier smiled and handed me a hot glass, saying, “You’re lost, aren’t you?”

Çayı yudumlarken rotayı birlikte yeniden çizdik ve sonunda otele giden tramvay durağını buldum.

While sipping the tea we redrew the route together, and in the end I found the tram stop that goes to the hotel.

O akşam anladım ki bu şehirde kaybolmak, korkutucu olduğu kadar öğreticiymiş; insan, tabeladan çok seslere ve kokulara güvenmeyi öğreniyor.

That evening I realized that getting lost in this city is as instructive as it is frightening; you learn to trust sounds and smells more than signs.