A Heater, A Helping Hand

Kar yağışının akşamüstü çöktüğü bir pazartesi, apartman koridorunda paldır küldür bir ses duyunca yerimde duramadım.

On a Monday when snow had settled in the evening, I couldn't stay put when I heard a clatter in the apartment corridor.

Kapıyı aralayınca, Nermin teyzenin elindeki alışveriş poşetleri yırtılmış, yumurtalar koridora dağılmış, kendi de öfkeyle söyleniyordu.

When I cracked the door open, Aunt Nermin's shopping bags had torn, eggs had scattered into the corridor, and she was muttering in frustration.

İçim el vermedi; koştum, dökülenleri şipşak topladım, teyzenin koluna girip mutfağına kadar eşlik ettim.

My conscience wouldn't allow it; I rushed, quickly gathered the fallen things, took her by the arm, and accompanied her to the kitchen.

Mutfakta karanlık bir loşluk vardı; sigortalar atmış, kombi de susmuş, soğuğun iliklere işlediği o havada ev buz kesmişti.

There was a dim darkness in the kitchen; the breakers had tripped, the boiler had gone silent, and on such a day when the cold seeped into one's bones, the house was freezing.

“Oğlan İzmir’de, komşuya yük olmayayım,” diye diye direniyordu ama komşu komşunun külüne muhtaçtır; elimi taşın altına koymaktan geri duramazdım.

She kept saying, "My son's in Izmir, I don't want to burden the neighbors," but neighbors rely on one another; I couldn't help but step up.

Evin sigorta kutusunu kurcalarken, yıllardır kullanılmaktan sararmış kabloları görünce bir elektrikçiyi arayıp sabaha randevu aldım; o ana kadar da taşınabilir bir ısıtıcıyı evimden getirip fişe taktım.

While fiddling with the fuse box, seeing the yellowed wires from years of use, I called an electrician and booked a morning slot; until then I brought over a portable heater from my place and plugged it in.

Teyze, “Sen olmasan kim bilir hâlim nice olurdu,” deyip mahcupça gülümsedi; ben de çayını demledim, bir kase mercimek çorbasını ısıtıp sofrayı kurduk.

The aunt said, "Who knows what would have become of me without you," and smiled shyly; I brewed her tea, warmed a bowl of lentil soup, and we set the table.

Sohbet derinleştikçe, gençliğinde dikiş-nakışla geçindiğini, babadan kalma radyosunu gözü gibi sakladığını anlattı; ben de sabah elektrikçiye o radyoya da baktırmayı söz verdim.

As the talk deepened, she told me she'd made a living with needlework in her youth and that she guarded her father's old radio like her eyes; I promised to have the electrician look at that radio too in the morning.

Gece, koridorda duyduğum her çıtırtıda kulak kesildim; sabaha karşı saatleri saya saya gün ağarınca birlikte ustayı karşıladık.

At night, I pricked up my ears at every creak in the corridor; counting the hours toward dawn, we met the repairman together when day broke.

Usta işini kılı kırk yararcasına yaptı, ev ısınıp ışıklar parlayınca teyzenin yüzüne sevinç yayıldı; içimde kocaman bir ferahlık.

The repairman worked with meticulous care, and when the house warmed and the lights gleamed, joy spread over her face; inside me, I felt a huge relief.

Ertesi gün kapım çalındı: elinde pekmezli ayva reçeliyle belirdi, “Gönlün zengin, evladım; dişe dokunur bir iyilik, karşılıksız kalmaz,” dedi, ben de komşuluğun tadı dediğin tam da buymuş, diye düşündüm.

The next day my door rang: she appeared with a jar of quince jam made with molasses, saying, "You have a generous heart, child; a meaningful kindness doesn't go unanswered," and I thought, this is exactly the flavor of neighborliness.