Strings of Lights and Lokma

Yıllardır uğramadığım mahalle panayırına, akşamüstü sokağın başındaki davul sesini duyunca, merakla adım attım.

When I heard the drum at the end of the street in the late afternoon, I stepped, curious, into the neighborhood fair I hadn't visited in years.

Kurdelelerle süslenmiş tezgahların arasında dolaşırken, her köşeden başka bir koku yükseliyor, satıcıların bağırışları, çocukların çığlıklarıyla birbirine karışıyordu.

As I wandered among the ribbon-trimmed stalls, a different smell rose from every corner, and the vendors' shouts mingled with the children's shrieks.

Pamuk şeker kuyruğunu geçmeden, mis gibi tarçın kokusuna kapılıp lokma kazanının başına vardım; güleryüzlü yaşlı teyze, "Tazedir, yağını yeni değiştirdik," diye uzattı.

Before I even passed the cotton-candy line, I was carried off by the warm scent of cinnamon to the pot of lokma; a smiling elderly woman handed me some, saying, "It's fresh, we just changed the oil."

Sıcacık lokmayı ağzıma atar atmaz, çocukken aynı yerde babamın elimi sımsıkı tuttuğu o kalabalık günler aklıma üşüştü.

The moment I popped the warm lokma into my mouth, those crowded days when my father gripped my hand tight in this very place swarmed back to me.

Bir yanda Karagöz’ün perdesi kurulmuştu; perde arkasından gelen sesler, önde kahkahalara boğulan çocuklara karışırken, ben de elimdeki tabağı unuttum.

On one side the Karagöz shadow screen was set up; as the voices from behind the screen mixed with the children doubled over in laughter, I even forgot the plate in my hand.

Müziğin peşine takılıp meydanın ortasına vardığımda, bir grup genç halay çekiyor, kenarda duranlar elleriyle tempo tutuyordu.

Following the music, I reached the center of the square, where a group of young people were dancing halay and those on the sidelines kept time with their hands.

Çekine çekine yanlarına sokulunca, içlerinden biri, "Hadi, ayaklarına bakma, kendini ritme bırak," diyerek beni aralarına aldı; ilk adımlarda tökezlesem de gülüşmelere ortak oldum.

When I edged up to them shyly, one of them pulled me into the circle, saying, "Come on, don't stare at your feet, let yourself go with the rhythm"; though I stumbled at first, I shared in the laughter.

Güneş ufka inerken lambalar teker teker yandı, sıra sıra asılan ampullerin titrek ışığında, pamuk şekerin pembe bulutları bile daha parlak görünüyordu.

As the sun sank to the horizon, the lights came on one by one; in the flicker of the strings of bulbs, even the pink clouds of cotton candy looked brighter.

Kalabalığın içinde yolumu bulmaya çalışırken, el emeği çini tabaklar satan bir tezgâha gözüm takıldı; üzerindeki nar desenleri, anneannemin mutfağını hatırlattı ve tereddüt etmeden bir tane aldım.

While trying to find my way through the crowd, my eye caught on a stall selling handcrafted ceramic plates; the pomegranate patterns on them reminded me of my grandmother's kitchen, and I bought one without hesitation.

Geceye fener alayıyla veda ederken, serin rüzgâr saçlarımı karıştırdı; burnuma mangal dumanı karışmış karanfil kokusu gelirken, içim, sanki yıllardır eksik olan bir parçayı yerine koymuşum gibi ısındı.

As we bade the night farewell with a lantern procession, a cool breeze tousled my hair; with the scent of cloves mixed with grill smoke in my nose, my heart warmed as if I had put back a piece that had been missing for years.

Eve dönerken, parmaklarım hâlâ şerbetten yapış yapış, çantamda yeni tabağın sarılı olduğu gazete hışırdarken, "Seneye daha erken geleceğim," diye kendi kendime söz verdim.

On the way home, my fingers still sticky with syrup and the newspaper wrapping my new plate rustling in my bag, I promised myself, "Next year I'll come earlier."