Roedd hi'n fore Sadwrn braf yn yr ardd.
Aeth Aled allan gyda Nain a phecyn o hadau.
Wnaethon nhw glirio man bach ger y ffens.
Plannodd Nain tatws, ac roedd Aled yn hau hadau moron a letys.
Rhoddodd Nain can dyfrio i Aled a dweud, "Paid â rhoi gormod o ddŵr."
Dechreuodd hi lawio'n ysgafn, ac roedd arogl pridd ffres yn yr awyr.
Gwelodd Aled malwen yn cropian tuag at y letys.
"Be' wnawn ni?" meddai Aled yn bryderus.
Cododd Nain y falwen yn ofalus a'i rhoi y tu ôl i'r sied.
Ar ôl y glaw, daeth yr haul allan, ac roedd gwên ar wyneb Aled.
Rhoeson nhw labeli bach ar y rhesi: tatws, moron, a letys.
Roedd dwylo Aled yn fwdlyd, ond roedd e'n hapus iawn.
Meddai Nain, "Bydd popeth yn tyfu os wnei di ofalu'n dda."
Bob nos wedyn, roedd Aled yn mynd i wirio'r egin bach cyn mynd i'r gwely.