Roedd y glaw yn bwrw'n ddidrugaredd, a sŵn y diferion yn curo ar y ffenestri.
Wnaethon ni gau'r drws yn erbyn y gwynt, a sefyllon ni yng nghanol yr ystafell fyw fel pe bai'r tŷ'n long fach ar y môr.
Er mai bore Sadwrn oedd hi, a'r farchnad yn rhywle tu allan, penderfynon ni aros i mewn heb frys na bwrlwm.
Wnaethon ni wneud paned o de cryf, a'r arogl o fara brith yn tostio lenwodd y tŷ cyfan cyn i'r glaw leihau dim.
Tra bod y tywydd yn taro'r to fel drwm, troesom ni at y drôr lluniau, ac aeth awr ar goll yn chwilio am wynebau anghofiedig.
Pan ddiffoddodd y trydan am funud, fe wnes i gynnau cannwyll heb feddwl, a dechreuodd Nain stori am aeaf o eira pan oedd hi'n ferch.
Roedd ei llais mor feddal â blanced gynnes, a'r glaw, fel petai'n gwrando, yn taro'n arafach wrth y gwydr.
Wedyn, tra roedd y bara brith yn oeri, tynnon ni allan gêm fwrdd hen ffasiwn, a chollais i'n lân ar y rownd gyntaf.
Er popeth, roedd rhyw dawelwch yn y tŷ, y math sy'n dod pan fo pawb yn derbyn nad oes dim i'w wneud ond aros.
Pan dawelodd y glaw tua'r hwyr, agorwyd y drws am eiliad, ond dewisom ni aros gyda'r gwres, y llyfrau a sŵn y diferion o hyd.
Cyn i ni fynd i'r gwely, gosodais lun bach o Nain yn ifanc ar y silff, er mwyn cofio sut y gall diwrnod o law agor drws at bethau nad oeddwn i erioed wedi sylwi arnyn nhw.