Roedd Sara'n byw mewn fflat bach yng Nghaerdydd, ac roedd arni ofn yr arholiad ar ddydd Llun.
Penderfynodd fynd i'r llyfrgell nos Wener, er bod y criw yn mynd i wylio'r gêm rygbi.
Roedd hi'n adolygu geirfa a phatrymau iaith, a gwnaeth gardiau bach i'w hatgoffa.
Ar ôl awr neu ddwy, tarodd hi wal: doedd dim byd yn aros yn ei phen, felly aeth am de.
Daeth Ifan, oedd yn byw drws nesaf, i mewn â chacen, a chawson nhw saib bach i sgwrsio.
"Paid â gorweithio," meddai Ifan, "byddi di'n iawn os wnei di gymryd hi fesul cam."
Ailgynhesodd Sara ei bryd nos, ac wedyn gosododd amserydd ar ei ffôn: ugain munud o astudio, pum munud o seibiant.
Dechreuodd bopeth glynu, a chafodd hyder newydd wrth ateb cwestiynau ymarfer.
Y bore wedyn, cododd yn gynnar a cherddodd i'r ganolfan arholi tra roedd y dref yn dal yn ddistaw.
Yn y neuadd, daeth nerfusdod yn ôl am funud, ond cofiodd air Ifan a dechreuodd anadlu'n ddwfn.
Pan welodd y papur, gwelodd gwestiynau tebyg i'r rhai roedd hi wedi ymarfer neithiwr, felly aeth ati i ateb yn dawel ac yn bwrpasol.
Wrth adael, doedd popeth ddim yn berffaith, ond teimlodd yn falch o'r ffordd wnaeth hi baratoi.
Prynodd hi a Ifan dwy gacen fach siocled i ddathlu, a phan ddaeth y canlyniad wythnos yn ddiweddarach, pasiodd hi'n daclus.