Wedi wythnos yn sownd wrth sgriniau, codais yn gynnar a dal y trên i Benarth am dro ar y traeth.
Awel hallt yn clirio'r pen, a thonnau'n rholio fel pe baent yn sibrwd, 'paid â phoeni'.
Fel sy'n digwydd yn aml, tynnais fy esgidiau ac es i gerdded, yr esgidiau yn llaw, ar hyd y tywod mân.
Plentyn a'i fam yn hela crancod dan y pier; cadwais lygad ar y llanw'n codi'n ddigon slei.
Cyn bo hir, cipiodd ci o'r enw Mabli fy mrechdan, a'i pherchennog hi'n ymddiheuro'n bendramwnwgl fel petai'n adrodd pennill.
Chwarddais a rhannais darn o gacen a phaned o'r fflasg; roedd y foment yn torri'r iâ rhwng dieithriaid.
Llifiodd niwl y môr dros y bae fel llen denau, a dim ond seiniau'r tonnau oedd i'w clywed, yn seinio fel orgân mewn capel.
Pan chwiblodd y gwynt y niwl o'r neilltu, gwelais hen ddyn yn codi brwyn a darnau o bren fel petai'n casglu straeon.
Eisteddais ato am sbel, a rhwng llyncadau o de dywedodd fod y traeth yn ddarlith agored: pawb yn darllen, pawb yn gadael marc.
Drwy'r sgwrs collwyd amser, a phan sylweddolais, roedd y llanw bron at fy nhraed; troais ar fy sawdl a symudais gyda'r dŵr, nid yn ei erbyn.
Ar y diwedd, wrth fynd yn ôl tua'r orsaf, teimlais yn ysgafnach nag oeddwn wedi bod ers talwm—fel pe bawn wedi ailosod y cloc y tu mewn i mi.