Threshold in the Rain

Buiten regent het pijpenstelen; binnen hangt de dag als een natte jas aan de kapstok.

Outside it’s raining cats and dogs; inside the day hangs like a wet coat on the rack.

Had ik plannen zat, maar de hemel trok de stekker eruit, en ineens werd de woonkamer mijn hele wereld.

I had plenty of plans, but the sky pulled the plug, and suddenly the living room became my whole world.

De waterkoker zuchtte, de radio mompelde zachtjes, en ik schoof boeken heen en weer tot de plank op verhalen begon te lijken in plaats van op alfabet.

The kettle sighed, the radio murmured softly, and I slid books around until the shelf started to look like stories instead of the alphabet.

Zoals dat gaat, komt er dan toch een scheur in de stilte: getik dat geen klok is, maar een lek boven het raam.

As it goes, a tear then appears in the silence: a ticking that isn’t a clock, but a leak above the window.

Emmers neer, handdoeken eronder, en ondertussen praten de dakpannen via de regen alsof ze hun zegje nog te doen hebben.

Buckets down, towels underneath, and meanwhile the roof tiles are talking through the rain as if they still have something to say.

Klopt de buurvrouw — die van driehoog, met de appelgeur — op de deur: “Bij jou ook?”

The neighbor — the one from the third floor, with the scent of apples — knocks on the door: “You too?”

Zitten we even later op de drempel met dampende mokken, elk onze eigen emmer in het oog, en luisteren naar hoe het in de trapportiek plenst als een slecht afgestelde douche.

A little later we sit on the threshold with steaming mugs, each keeping an eye on our own bucket, and listen to how it splashes in the stairwell like a poorly adjusted shower.

Had je me gisteren gevraagd, ik was tegen de muren opgevlogen; vandaag vouwt de regen de tijd open als een krant waarin ineens ruimte staat voor kleine berichten.

If you’d asked me yesterday, I would have climbed the walls; today the rain unfolds time like a newspaper that suddenly has room for small notices.

Ze schuift me een warm stuk appeltaart toe, ik leen haar tape voor het lastige hoekje, en zonder er doekjes om te winden spreken we af morgen samen de dakdekker te bellen.

She slides me a warm piece of apple pie, I lend her tape for the tricky corner, and without beating around the bush we agree to call the roofer together tomorrow.

Wanneer de schemer binnenvalt en de regen nog altijd volhardt, merk ik dat het huis niet langer drupt maar ademt, en dat ik, tegen beter weten in, toch van deze dag ben gaan houden.

As dusk falls and the rain still persists, I notice that the house no longer drips but breathes, and that I have, against my better judgment, come to love this day after all.

Buiten mag het tekeergaan; hierbinnen is het, met emmers, taartkruimels en een ongezoete stilte, onverwacht gezellig.

Outside it may rage; in here, with buckets, cake crumbs and an unsweetened silence, it’s unexpectedly cozy.