Tailwind and a Wobbly Saddle

Omdat de lucht strak stond van de wind boven de Nieuwe Maas, besloot Noor dat ze beter een fiets kon huren dan te voet naar Kralingen te ploeteren.

Because the wind was whipping over the Nieuwe Maas, Noor decided she’d better rent a bicycle than trudge to Kralingen on foot.

Bij een klein verhuurstalletje naast station Blaak, waar de oranje frames in een rij stonden te glimmen, vroeg ze of er nog eentje over was.

At a small rental stall next to Blaak station, where orange frames stood gleaming in a row, she asked if there was one left.

"Normaal zijn we om deze tijd leeg," zei de verhuurder nors, "maar omdat de marathon de stad op z’n kop zet, heb ik net een e-bike teruggekregen."

"Normally we’re empty at this time," the rental clerk said gruffly, "but because the marathon has turned the city upside down, I just got an e-bike back."

Ze scande haar OV-chipkaart, tikte de borg via een Tikkie over, en kreeg een sleutel met een versleten kurkballetje eraan, wat meteen vertrouwd aanvoelde.

She scanned her OV chip card, transferred the deposit via a Tikkie, and got a key with a worn cork ball on it, which immediately felt familiar.

Zodra ze optrok, merkte ze dat het zadel wiebelde, maar ach, als je wind mee hebt, zeur je niet.

As soon as she set off, she noticed the saddle wobbled, but hey, when you’ve got a tailwind, you don’t complain.

Rotterdam vloog voorbij: de Markthal rook naar warme stroopwafels, het water onder de Erasmusbrug klotste ongeduldig, en de tijd tikte sneller dan haar huurperiode toeliet.

Rotterdam flashed by: the Markthal smelled of warm stroopwafels, the water under the Erasmus Bridge slapped impatiently, and time ticked faster than her rental period allowed.

Halverwege sprong de ketting eraf, juist toen het licht op groen sprong, en ze stond even met de handen in het haar totdat een voorbijganger met zwarte olievingers glimlachend zei dat dit met twee tikjes gefikst was.

Halfway, the chain came off just as the light turned green, and she stood briefly at a loss until a passerby with black, oily fingers smiled and said this could be fixed with two quick taps.

Dankbaar, en inmiddels bezweet onder haar regenjas hoewel het niet regende, trapte ze door, omdat oma wachtte met erwtensoep die, zoals altijd, beter werd naarmate hij afkoelde.

Grateful, and by now sweaty under her raincoat although it wasn’t raining, she pedaled on, because Grandma was waiting with pea soup that, as always, got better as it cooled.

Terug bij het stalletje, vijf minuten over tijd en klaar voor een berisping, begon ze zich te verontschuldigen, maar de verhuurder wuifde het weg: "Als puntje bij paaltje komt, is niemand vandaag op tijd."

Back at the stall, five minutes late and bracing for a scolding, she started to apologize, but the clerk waved it off: "When push comes to shove, nobody’s on time today."

Hij boekte de laatste tien minuten weg als service, gaf haar een kortingscode voor de volgende keer, en knikte naar het wiebelzadel: "Volgende keer zet ik 'm vast met een extra boutje."

He wrote off the last ten minutes as a courtesy, gave her a discount code for next time, and nodded at the wobbly saddle: "Next time I’ll lock it down with an extra bolt."

Noor liep richting metro, haar benen nog licht trillend, en dacht dat ze, ondanks de tegenwind en die eigenwijze ketting, voor geen goud met de auto was gegaan.

Noor walked toward the metro, her legs still trembling slightly, and thought that, despite the headwind and that stubborn chain, she wouldn’t have taken a car for anything.