Orbit of the Morning

Με το πρώτο φως, το ξυπνητήρι τσιρίζει κι η Νίκη, όσο κι αν βαριέται, πετάγεται σαν ελατήριο.

Me to proto fos, to xypnitiri tsirizei ki i Niki, oso ki an varyetai, petagetai san elatirio.

At first light, the alarm shrieks and Niki, lazy as she may be, springs up like a coil.

Δεν το ’χει για ύπνο βαρύ· της αρκεί μια γουλιά νερό να συνέλθει και να πάρει μπρος ο νους.

Den to 'chei gia ypno vary; tis arkei mia goulia nero na synelthei kai na parei mpros o nous.

She’s not one for heavy sleep; a sip of water is enough to bring her around and get her mind going.

Σέρνει τις παντόφλες ως την κουζίνα, βάζει τον ελληνικό να φουσκώσει, και στο μεταξύ ανοίγει το παράθυρο να μπει η μυρωδιά από τον φούρνο της γωνίας.

Sernei tis pantofles os tin kouzina, vazei ton elliniko na fouskosei, kai sto metaxy anoigei to parathyro na mpei i myrodia apo ton fourno tis gonias.

She drags her slippers to the kitchen, sets the Greek coffee to rise, and meanwhile opens the window to let in the smell from the corner bakery.

Προτού το μπρίκι σφυρίξει, έχει ήδη στρώσει το τραπέζι, λες και υποδέχεται μικρή τελετή που δεν σηκώνει αναβολή.

Protou to mpriki sfyrixei, echei idi strosei to trapezi, les kai ypodechetai mikri teleti pou den sikonei anavoli.

Before the little pot whistles, she has already laid the table, as if hosting a small ritual that brooks no delay.

Με το που ακούει το πρώτο φσσστ, ρίχνει τη φωτιά, μοιράζει τον αφρό στο φλιτζάνι και λέει από μέσα της το "καλημέρα" που χρωστά στον εαυτό της.

Me to pou akouei to proto fssst, richnei ti fotia, moirazei ton afro sto flitzani kai leei apo mesa tis to "kalimera" pou chrosta ston eafto tis.

The moment she hears the first fssst, she kills the flame, skims the foam into the cup, and says to herself the “good morning” she owes herself.

Ανοίγει το ραδιόφωνο χαμηλά· ειδήσεις με το σταγονόμετρο, μουσική όσο να πεις, και μια φωνή που της θυμίζει πως έξω ο κόσμος παίρνει μπρος.

Anoigei to radiofono chamila; eidiseis me to stagonometro, mousiki oso na peis, kai mia foni pou tis thymizei pos exo o kosmos pairnei mpros.

She turns the radio on low; news in dribs and drabs, plenty of music, and a voice that reminds her the world outside is getting into gear.

Κάνει δυο τεντώματα στο σαλόνι, σπονδυλομετρώντας την κούραση της εβδομάδας, και μετά σημειώνει στο τετράδιο τρεις σκοτούρες που δεν θα κουβαλήσει σήμερα.

Kanei dyo tentomata sto saloni, spondylometrontas tin kourasi tis evdomadas, kai meta simeionei sto tetradio treis skotoures pou den tha kouvalisei simera.

She does two stretches in the living room, counting off the week’s fatigue vertebra by vertebra, then notes in her notebook three worries she won’t carry today.

Στο μπάνιο ο ατμός ανεβαίνει, και μαζί του ξεθυμαίνουν οι έγνοιες· τρίβει τα δόντια με πείσμα, να φύγει η γεύση της αναβολής.

Sto mpanio o atmos anevainei, kai mazi tou xethymainoun oi egnoies; trivei ta dontia me peisma, na fygei i gefsi tis anavolis.

In the bathroom the steam climbs, and with it the cares unwind; she scrubs her teeth with resolve, to wash away the taste of postponement.

Ντύνεται χωρίς πολλά-πολλά, αλλά δεν κάνει εκπτώσεις στον καθρέφτη: ένα φουλάρι που της ανεβάζει το ηθικό και παπούτσια που να αντέχουν δρόμο.

Ntynetai choris polla-polla, alla den kanei ekptoseis ston kathrefti: ena foulari pou tis anevazei to ithiko kai papoutsia pou na antechoun dromo.

She dresses without much fuss, but makes no discounts in the mirror: a scarf to lift her spirits and shoes fit for the road.

Πριν κλειδώσει, κοιτά για μια αναπνοή το μπαλκόνι—οι γλάστρες διψάνε, μα η μέρα τρέχει, κι εκείνη δεν θέλει να της ξεφύγει από τα χέρια.

Prin kleidosei, koita gia mia anapnoi to mpalkoni—oi glastres dipsane, ma i mera trechei, ki ekeini den thelei na tis xefygei apo ta cheria.

Before locking up, she gives the balcony a one-breath look—the pots are thirsty, the day is running, and she doesn’t want it slipping through her fingers.

Στη στάση, με τον καφέ στο θερμός, χαμογελά σ’ ένα παιδί που παίζει κυνηγητό με τη σκιά του, και νιώθει πως η ιεροτελεστία του πρωινού της την έχει ήδη βάλει στην τροχιά της μέρας.

Sti stasi, me ton kafe sto thermos, chamogela s' ena paidi pou paizei kynigito me ti skia tou, kai niothei pos i ierotelestia tou proinou tis tin echei idi valei stin trochia tis meras.

At the bus stop, coffee in the thermos, she smiles at a child chasing its shadow, and feels her morning ritual has already set her on the day’s orbit.