Ankara Rooftop Garden

Ankara'da apartmanımızın çatısında bu bahar küçük bir bostan kurduk.

This spring, we set up a small garden on the roof of our apartment building in Ankara.

Eski kasalara toprak doldurduk, Emine teyze fideleri getirince herkesin yüzü güldü.

We filled old crates with soil, and when Aunt Emine brought the seedlings, everyone smiled.

Sulama işi dertti; belediye suyu kısınca yağmur suyunu bidonlarda biriktirmeye başladık.

Watering was a problem; when the city cut the water, we started collecting rainwater in barrels.

Kerem hortumu taşırken ben domateslerin yanına fesleğen diktim ki sinekler uzak dursun.

While Kerem carried the hose, I planted basil beside the tomatoes so the bugs would stay away.

Rüzgâr bir gece sert esti ve fideler eğildi, sabah görünce içim burkuldu.

One night the wind blew hard and the seedlings bent over; seeing them in the morning made my heart sink.

Ama Emine teyze, "Telaş etme," dedi; kamışlardan herek yaptı ve iplerle nazikçe bağladık.

But Aunt Emine said, "Don't panic"; she made stakes from reeds and we tied them gently with string.

Mutfaktan çıkan sebze kabuklarını komposta attık, toprak iyice canlandı.

We tossed the vegetable peels from the kitchen into the compost, and the soil came back to life.

Güneş doğdukça yapraklar dikeldi, minik çiçekler açtı ve arılar uğuldadı.

As the sun rose, the leaves stood up, tiny flowers opened, and bees buzzed.

İlk biberi kopardığım gün, aşağıda çay demlendi; taze biberle menemen yapıp hep birlikte yedik.

The day I picked the first pepper, tea was brewing downstairs; we made menemen with the fresh pepper and ate together.

Çatıda ter kokusu, toprak kokusuna karıştı ama kimse şikâyet etmedi, çünkü herkes elinin emeğini tattı.

Up on the roof, the smell of sweat mixed with the smell of earth, but nobody complained, because everyone tasted the work of their own hands.

O akşam, gökyüzü turuncuya dönerken Emine teyze, "Bitki sabır sever," dedi ve ben de başımı salladım; nihayet anladım.

That evening, as the sky turned orange, Aunt Emine said, "Plants love patience," and I nodded; I finally understood.