When the Lights Went Out at Harbiye

Aylarca beklediğim Harbiye Açıkhava konserinin akşamüstü, iş çıkışı koştura koştura Kadıköy’den Beşiktaş vapuruna atladım.

On the evening of the Harbiye Open-Air concert I’d waited months for, I rushed out of work and jumped on the ferry from Kadıköy to Beşiktaş.

İskelede simitçiye yanaşıp azar azar yiyerek, biletini düşürüp telaşa kapılan bir çifte yardım ettim; ilk iyilik, günün uğuru olsun dedim içimden.

At the pier I bought a simit and nibbled on it, then helped a couple who had dropped their ticket in a panic; I thought to myself, let this first good deed be today’s luck.

Açıkhava’ya vardığımda biletçilerin "fazla bilet var" fısıltısı kaldırımlara sinmiş, içeriden prova uğultusu sızıyordu.

When I reached the Open-Air venue, scalpers’ whispers of "extra tickets" had seeped into the sidewalks, and the hum of soundcheck leaked from inside.

Ece "eli kulağında" dedi ama, saat tik tak ilerledikçe içime bir sıkıntı çöktü; zamana oynamak bana göre değildi.

Ece texted that she was about to arrive, but as the clock ticked on a heaviness settled in me; stalling for time was not my thing.

Tam kapılar açıldı derken, üstümüze bir yaz sağanağı boşanıverdi; girişteki naylon yağmurluklardan ikisini kapıp Ece’ye birini uzattım.

Just as the gates opened, a summer downpour emptied onto us; I grabbed two flimsy rain ponchos at the entrance and handed one to Ece.

Işıklar yanıp söndü; ilk şarkının ortasında elektrik kesilince herkes bir anlığına sessizliğe gömüldü, sonra dalga dalga bir uğultu yayıldı.

The lights flickered; when the power cut out in the middle of the first song, everyone fell silent for a moment, then a ripple of murmur spread.

Solist, mikrofonu bir kenara bırakıp sahnenin ucuna geldi; "Kulak kesilelim mi?" diye fısıldadı, biz de istemsizce nefesimizi tuttuk.

The vocalist set the microphone aside and came to the edge of the stage; "Shall we prick up our ears?" she whispered, and we involuntarily held our breath.

Şehrin gürültüsü, yağmurun tıpırtısına karışırken, o hiçbir enstrümansız "Üsküdar’a Gider İken"i söylemeye başladı; tribünler ağız birliğiyle eşlik etti.

As the city’s noise mixed with the patter of rain, she began to sing "Üsküdar’a Gider İken" with no instruments; the stands joined in with one voice.

O ana dek taşıdığım bütün yorgunluk sanki bir düğmeye basılmış gibi söndü; kulaklarımın pası silindi, içime su serpildi.

All the fatigue I’d been carrying until that moment seemed to switch off; it cleared the rust from my ears and soothed my soul.

Elektrik geri geldiğinde alkış tufanı kopunca, solist gözlerimize tek tek bakar gibi gülümsedi ve "Bunu birlikte yazdık" dedi.

When the power returned and a storm of applause broke out, the singer smiled as if looking into each of our eyes and said, "We wrote this together."

Gece yarısı sokaklar ıslakken, Ece’yle Nişantaşı yokuşundan inerken, dudaklarımızda aynı nakaratla, "iyi ki geldik" demekten kendimizi alamadık.

With the streets wet at midnight, as Ece and I walked down the Nişantaşı hill, humming the same refrain, we couldn’t help saying, "so glad we came."

Oysa gün boyu ertelemenin eşiğindeydim; meğer bazen insanın hayata bağlanması, bir şarkının cümle arasına sızan o küçük nefeste saklıymış.

Yet all day I’d been on the verge of postponing; it turns out that sometimes what ties a person back to life is hidden in that small breath slipping between the lines of a song.