A Screw in the Pocket

Cumartesi sabahı, mahalle kültür merkezinde düzenlenen 'deprem çantası atölyesi'ne gönüllü olarak katıldım.

On Saturday morning, I joined the 'earthquake kit workshop' at the neighborhood cultural center as a volunteer.

Kapıdan girer girmez, çayın buharı ile matkap sesinin karıştığı o telaşlı ama sıcak havayı gördüm; herkesin elinde ya bir liste ya da bir matara vardı.

The moment I stepped in, I saw that hectic yet warm atmosphere where the steam of tea mixed with the sound of a drill; everyone had either a list or a water bottle in their hand.

Muhtar, yaşlı komşumuz Nermin Teyze’nin yalnız yaşadığını ve raflarını duvara sabitlemek için bir ekiple evine uğramamız gerektiğini söyleyince göz göze geldik, gönüllülerden üç kişi hemen benimle geldi.

When the muhtar said that our elderly neighbor Auntie Nermin lived alone and that we needed to stop by her home with a team to fasten her shelves to the wall, we locked eyes, and three of the volunteers immediately came with me.

Asansörü beklerken, Nermin Teyze’nin "Gençler, vallahi siz olmasanız içim hiç rahat etmeyecek" deyişi, daha kapı açılmadan evi bir güven duygusuyla doldurdu.

While waiting for the elevator, Auntie Nermin’s words, "Kids, honestly I won’t feel at ease if it weren’t for you," filled the home with a sense of trust even before the door opened.

Eve girince, bir yandan kitaplığı dübellerle duvara tutturdum, diğer yandan arkadaşım Elif pille çalışan lambaları dolapların içine yerleştirip pilleri de etiketledi.

On entering the house, I anchored the bookcase to the wall with wall anchors, while my friend Elif installed battery-powered lights inside the cabinets and labeled the batteries.

Üçüncü arkadaşımız Kerem ise mutfak masasının üstüne çantadan çıkardığımız su, konserve, fener, yedek anahtar ve fotokopi kimlikleri düzgünce dizip, acil durum numaralarını büyük harflerle yazdı.

Our third friend Kerem neatly lined up on the kitchen table the water, canned food, flashlight, spare key, and photocopied IDs we took out of the bag, and wrote the emergency numbers in big letters.

Bütün işleri bitirip de Nermin Teyze’nin eski radyosundan yükselen türküye karşılıklı çay içerken, "Deprem kapıyı çalmadan tedbir kapıyı aralar," dedi; atasözü gibi dilimize dolandı.

After finishing everything, as we drank tea to the tune of the folk song rising from Auntie Nermin’s old radio, she said, "Before the earthquake knocks, precaution opens the door," and the phrase stuck on our tongues like a proverb.

O an fark ettim ki, biz sadece bir çanta hazırlamamış, aynı zamanda komşuluğu da yeniden kurmuştuk; yabancılık, yerine tanışıklık bıraktı.

At that moment I realized that we had not only prepared a bag, we had also rebuilt neighborliness; strangeness gave way to familiarity.

Öğleden sonra merkeze döndüğümüzde, atölyeye gelenlerin sayısı beklenenden fazlaydı ve gönüllülerle katılanlar birbirine deneyim anlata anlata malzeme yetmeyince, listeleri paylaşarak ertesi güne randevulaştık.

When we returned to the center in the afternoon, the number of people who came to the workshop was more than expected, and as volunteers and participants shared experiences with each other, the supplies ran out, so we shared the lists and made appointments for the next day.

Akşam vapuruna yetişmek için koşarken, cebimdeki küçük vidanın parmaklarıma battığını hissedince gülümsedim; çünkü evlerimize dönerken bile, hepimizin elinde birer parça dayanışma kalmıştı.

As I ran to catch the evening ferry, I felt a small screw in my pocket press against my fingers and smiled; because even as we headed home, each of us carried a piece of solidarity in our hands.