Rainy Bus, Familiar Voice

மாலையில் சின்ன மழை தூறிக்கொண்டிருக்க, வேலை முடித்து பேருந்தில் வீடு திரும்பினேன்.

Mālaiyil ciṉṉa maḻai tūṟikkoṇṭirukka, vēlai muṭittu pēruntil vīṭu tirumpiṉēṉ.

In the evening, as a light drizzle kept falling, I finished work and returned home by bus.

அப்போதே, பல மாதங்களுக்கு பிறகு, திரையில் ‘ரேவதி’ன்னு பெயர் மினுக்க, மனசு ஆடிப்போச்சு.

Appōtē, pala mātangkaḷukku piṟaku, tiraiyil ‘Rēvati’ṉṉu peyar minukka, maṉacu āṭippōccu.

Right then, after many months, when the name “Revathi” flashed on the screen, my heart leapt.

போன் எடுக்கும்போது, மழை சத்தம் சின்னக் குடையைத் தட்டின மாதிரி, பின்னணியில் சறுக்கிக் கேட்டது.

Pōn eṭukkumpōtu, maḻai cattam ciṉṉak kuṭaiyai-ttaṭṭina mātiri, piṉṉaṇiyil caṟukkik kēṭṭatu.

As I picked up the phone, the rain sounded like taps on a small umbrella, sliding in from the background.

‘ஹலோ, இவ்வளவு நாள் எங்கே மறைஞ்சிட்டே?’ன்னேன்; அவள் சிரிச்சு, ‘வேலை மாற்றமும், வீடு மாற்றமும்—நேரமே கைகொடுக்கலை’ன்னு சொன்னா.

‘Halō, ivvaḻavu nāḷ eṅkē maṟaiñciṭṭē?’ṉṉēn; avaḷ ciriccu, ‘vēlai māṟṟamum, vīṭu māṟṟamum—nēramē kaikoṭukkalai’ṉṉu coṉṉā.

“Hello, where have you been hiding all these days?” I asked; she laughed, “Job change and house shift—time just wouldn’t cooperate,” she said.

காலேஜில் இருந்த காலத்தைய சண்டைகளையும், இடைவேளையில் பகிர்ந்த சாம்பார் சாத நினைவையும், யாருக்குமே தெரியாத ரகசியத் திட்டங்களையும், பிள்ளை மாதிரி பேசிப் பேசி நாமவே சிரிச்சுப்போனோம்.

Kālējil irunta kālattaiya caṇṭaikaḷaiyum, iṭaivēḷaiyil pakirnta cāmbār cāta niṉaivaiyum, yārukkumē teriyāta ragaciyat tiṭṭaṅkaḷaiyum, piḷḷai mātiri pēcip pēci nāmavē ciriccup pōṉōm.

We chatted like kids about old college quarrels, the sambar-rice we shared during recess, and secret plans no one knew, and we burst into laughter ourselves.

அவள் சொன்ன மாதிரி, அப்பா உடல்நிலை சீராகிவிட்டதாம்; அந்தச் செய்தி கேட்ட உடனே, மனசுக்குள் ஒரு மென்மையான நிம்மதி பரவிச் சென்று உட்கார்ந்தது.

Avaḷ coṉṉa mātiri, appā uḍalnilai cīrākiviṭṭatām; antac ceyti kēṭṭa uṭaṉē, maṉasukkuḷ oru meṉmayāṉa nimmati paravicc ceṉṟu uṭkārntatu.

She said her father’s health had stabilized; hearing that, a gentle calm spread inside me and settled down.

நகரம் மாறிய பிறகும் நட்பெல்லாம் டிஜிட்டல்னு மட்டும் நினைச்சேன்; ஆனா, இந்த ஒரு அழைப்பு, தூரத்தை எவ்வளவோ குறைத்துவைத்தது போல தோணிச்சு.

Nagaram māṟiya piṟakum naṭpellām ṭijiṭṭalṉu maṭṭum niṉaiccēn; āṉā, inta oru aḻaippu, tūratthai evvaḷavō kuṟaittuvaittatu pōla tōṇiccu.

Even after moving cities I thought friendship was only digital; but this one call felt as if it had shrunk the distance by so much.

இடையில் கோவில் மணி அடிச்ச சத்தம் அவளோட ஜன்னலிலிருந்து நுழைந்ததாம்; உண்ணும் நேரத்துக்கு அவள் அம்மா சாம்பார் வாசனை வீசியதென்று சிரித்து சொன்னா.

Iṭaiyil kōvil maṇi aṭicca cattam avaḷōṭa jaṉṉaliliruntu nuḻaintatām; uṇṇum nērattukku avaḷ ammā cāmbār vāsanai vīciyateṉṟu sirittu coṉṉā.

In between, the temple bell drifted in from her window; smiling, she said the aroma of her mom’s sambar was wafting at dinner time.

‘நாளை மாலை கடற்கரையில காபி குடிக்கலாம்; பேசாமப் போன ஆண்டுகளுக்குப் பதில், நடையடிச்சுக்கிட்டே முழுசாகப் பேசலாம்’ன்னு முடிவு பண்ணிக்கிட்டோம்.

‘Nāḷai mālai kaṭaṟkaraiyil kāpi kuṭikkalām; pēcāmap pōna āṇṭukaḷukkup patil, naṭaiyaṭiccukkiṭṭē muḻusāgap pēcalām’ṉṉu muḍivu paṇṇikkiṭṭōm.

“Tomorrow evening let’s have coffee by the beach; to make up for the silent years, let’s walk and talk at length,” we decided.

அழைப்பு முடிஞ்சதும், மழை இன்னும் நிதானமா விழுந்துகிட்டே இருந்தாலும், உள்ளே மட்டும் வெப்பம் ஏறின மாதிரி தெளிவாகத் தெரிந்தது.

Aḻaippu muḍiñcatum, maḻai iṉṉum nitāṉamā viḻuntukkiṭṭē iruntālum, uḷḷē maṭ்டum veppam ēṟina mātiri teḷivāgat terintatu.

When the call ended, though the rain kept falling steadily, I could clearly feel a warmth rising within.

நீண்ட நேரமா பேசினோம் என்பதைக் காட்டிலும், ‘நான் இதே போலே இன்னும் இருக்கேன்’ன்னு ஒருத்தரின் குரல் உறுதியே அந்த இரவு எனக்குப் பெரிய ஆறுதலாயிற்று.

Nīṇḍa nēramā pēcinōm eṉpataik kāṭṭilum, ‘Nāṉ itē pōlē iṉṉum irukkēṉ’ṉṉu oruttariṉ kural uṟudiyē anta iravu eṉakkup periya āṟutalāyiṟṟu.

More than the long chat, the firmness in a friend’s voice—“I’m still the same”—became my greatest comfort that night.