When the Hands Learn to Speak

சென்னைப் புறநகரிலிருக்கும் சமூக மையத்துக்கு சனிக்கிழமை அதிகாலையே கவி போனாள்; எத்தனையோ நாட்களாக உள்ளுக்குள் முளைத்துக் கொண்டிருந்த ‘புதிய ஏதாவது கற்றுக்கொள்ளணும்’ என்ற எண்ணம் அன்றுதான் வழிகட்டிய நீர்போல தடை உடைந்து ஓடியது.

Ceṉṉaip puṟanagarilirukkum samūka maiyattukku caṉikkiḻamai atikālaiyē Kavi pōnāḷ; ettanaiyō nāṭkaḷāka uḷḷukkuḷ muḷaittuk koṇḍirunta ‘putiya ētāvatu kaṟṟukkoḷḷaṇum’ eṉṟa eṇṇam aṉṟutāṉ vaḻikaṭṭiya nīr pōla taṭai uḍaindu ōṭiyatu.

Kavi went early on Saturday to the community centre in suburban Chennai; the thought ‘I should learn something new,’ which had been sprouting inside for so many days, finally burst its dam and flowed free that day.

சிறு பட்டறை மண்பாண்டக் கலைக்காக; கும்பகோணத்திலிருந்து வந்த ராமசாமி ஐயா, கூடம் நிரம்பிய மாணவர்களைப் பார்த்து, ‘கை பேச பழகட்டும்; அவசரப் படாதீங்க’ என்று நிதானமா சொன்னார்.

Ciṟu paṭṭaṟai maṇpāṇḍak kalaikkāka; Kumbakōṇattiliruntu vanta Rāmasāmi aiyyā, kūṭam nirambiya māṇavarkaḷaip pārttu, ‘kai pēsa paḻagaṭṭum; avasara paṭādīṅga’ eṉṟu nitāṉamā sonṉār.

It was a small workshop for pottery; Ramasamy sir, who had come from Kumbakonam, looked at the hall full of learners and calmly said, ‘Let the hands learn to speak; don’t rush.’

சுழலும் சக்கரத்திலே முதல் முறையாக மண்ணைத் தொட்டவுடன், விரல் எல்லாம் வழுக்கிப் போய்ட்டு, வடிவெடுக்கக் காத்திருந்த குடம் உடனே சாய்ந்து திண்டாடியது.

Cuḻalum cakkarattilē mutal muṟaiyāka maṇṇait toṭṭavuṭaṉ, viral ellām vaḻukkip pōyṭṭu, vaṭiveṭukka kāttirunta kuṭam uṭanē cāyndu tiṇṭāṭiyatu.

The moment she first touched the clay on the spinning wheel, her fingers slipped away, and the pot that had been waiting to take shape immediately sagged and floundered.

‘ஒரே நாளில் அத்திப்பழம் பழுக்காது,’ என்றார் ஐயா; ‘மண் சுழன்று பாவாடை கொட்டிக்கிட்டே இருக்கும்—நம்ம மூச்சு சீராகத்தான் அதுவும் செரிக்கும்’ என்று குறும்புச் சிரிப்போடு ஊக்கமளித்தார்.

‘Orē nāḷil attippazham pazhukkātu,’ eṉṟār aiyyā; ‘maṇ cuḻantu pāvāṭai koṭṭikkiṭṭē irukkum—namma mūccu cīrāgattāṉ atuvum cerikkum’ eṉṟu kuṟumpuc cirippōṭu ūkkamaḷittār.

‘A fig doesn’t ripen in a single day,’ said sir; ‘The clay will keep swirling like a skirt—only when our breath is steady will it too settle,’ he encouraged with a mischievous smile.

டீ இடைவேளையில், அருகில் இருந்த மல்லிகை மாலை விற்கும் சாந்தி, ‘கார்த்திகை தீபத்துக்கு என் கையாலே மண் தீபம் செய்யணும்’ன்னுதான் இங்கே சேர்ந்தேன் என்றபோது, கவி மனசுக்குள் ஒரு புது நங்கூரம் பதிந்தது.

Ṭī iṭaivēḷaiyil, arugil irunta malligai mālai viṟkum Cānti, ‘Kārttigai Tīpattukku eṉ kaiyālē maṇ dīpam seiyyaṇum’ nnu tāṉ iṅgē cērntēn eṉṟapōtu, Kavi manasukkuḷ oru putu naṅkūram patintatu.

During the tea break, Shanthi, who sells jasmine garlands nearby, said, ‘I want to make earthen lamps with my own hands for Kārttigai Dīpam; that’s why I joined here,’ and a new anchor set inside Kavi.

அடுத்த சுற்றில் மூச்சை ஒத்திசைத்து விரல்களை அமைதியா இழுத்தபோது, மண் திடீரென கீழ்ப்படிந்தது; கப் மாதிரி சின்ன வாய் உருவானதும் உள்ளே ஒரு குழந்தைமன மகிழ்ச்சி அலை வந்தது.

Aṭutta cuṟṟil mūccai otticaittu viralkaḷai amaitiyā iḻuttapōtu, maṇ tiṭīreṉ kīḻppaṭintatu; kapp mātri ciṉṉa vāy uruvāṉatum uḷḷē oru kuḻantai-maṉa makiḻcci alai vantatu.

On the next round, when she synced her breath and drew her fingers gently, the clay suddenly obeyed; as a small cup-like mouth formed, a childlike surge of joy rose within.

‘இதுதான்,’ என்று உள்ளுக்குள் தட்டிக் கேட்ட உணர்வு, அலுத்துபோக வைத்த காலக்கெடுவுகளின் சத்தத்தை ஒரு நொடிக்கு மவுனப்படுத்தியது.

‘Itutāṉ,’ eṉṟu uḷḷukkuḷ taṭṭik kēṭṭa uṇarvu, aluttupōka vaitta kālakkeṭuvukaḷin cattattai oru noṭikku mavunappaṭuttiyatu.

The feeling that said inside, ‘This is it,’ muted for a moment the noise of deadlines that had been making her weary.

பாடம் முடிந்த பிறகு, சற்று வளைந்த பாத்திரத்தை மெல்லப் பையில் வைத்து கொண்ட கவி, ‘சரிவெட்டில்லாத பாதை எங்க இருக்கிறது; வளைவுதான் கற்றுக் கொடுக்குது’ என்று தன்னைத்தானே கிண்டலுடன் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டாள்.

Pāṭam muṭinta piṟaku, caṟṟu vaḷainda pāttirattai mellap pailil vaittu koṇḍa Kavi, ‘cariveṭṭillāta pāthai eṅga irukkiṟatu; vaḷaivutāṉ kaṟṟuk koṭukkudu’ eṉṟu tannaittānē kiṇṭaluṭaṉ camātāṉappaṭuttik koṇḍāḷ.

After class, as Kavi slipped the slightly crooked vessel carefully into her bag, she consoled herself with a teasing thought: ‘Where is a road without bends; it’s the curve that teaches.’

வீட்டுக்குப் போவது முன், மாதந்தோறும் வரும் நீண்ட பயிற்சி வகுப்புக்குப் பெயரை எழுதிச்சென்றாள்; ‘கைதேர்ந்தால் கண்ணும் திறக்கும்’ன்னு ஐயா சொன்னதை மனசுக்குள் அடைமொழியாய் வைத்துக் கொண்டாள்.

Vīṭṭukkup pōvatu muṉ, mātantōrum varum nīṇḍa payiṟci vakuppukkup peyarai eḻutic ceṉṟāḷ; ‘kaitērntāl kaṇṇum tiṟakkum’ nnu aiyyā sonṉatai manasukkuḷ aṭaimoḻiyāy vaittuk koṇḍāḷ.

Before heading home, she wrote her name down for the monthly long practice class; she kept as a watchword in her mind sir’s line, ‘When the hand gains skill, the eyes too will open.’

மாலைக்குள் அவள் கைகளில் ஒட்டியிருந்த மண்வாசனை, அடுத்த வாரத்தை நோக்கி இழுக்கும் ஒரு மெதுவான வாக்குறுதியைப் போலத் தோன்றியது.

Mālaiykkul avaḷ kaikaliḷ oṭṭiyirunta maṇ-vācaṉai, aṭutta vārattai nōkki iḻukkum oru metuvāna vākkuruṭiyai pōlat tōṉṟiyatu.

By evening, the earthy smell clinging to her palms felt like a gentle promise tugging her toward the coming week.