Dros y penwythnos yn Aberystwyth, es i i'r farchnad fore Sadwrn i chwilio am anrheg i Elin, fy nghyfnither.
Mae hi'n gadael am Awstralia, felly ro'n i eisiau rhywbeth bach a fyddai'n atgoffa hi o Gymru.
Roedd y glaw yn diferu, ond roedd y stondinau'n llawn lliw, ac arogl caws a bara cynnes yn llenwi'r stryd.
Stopiais ger stondin grefftau pren, achos gwelais i lwy fach â draig goch wedi'i cherfio'n gain arni.
Siaradais â'r crefftwr, a dweudodd e fod y derw o goedlan ger Llanilar, felly roedd y peth yn lleol iawn.
Roedd yn hyfryd, ond doedd gen i ddim clem faint o le sydd ganddi yn ei sach gefn, ac ro'n i'n poeni y byddai'n rhy drwm.
Wedyn, des i ar draws stondin arall â chardiau gyda hadau blodau y tu mewn, a meddyliais: "Ia wir, gardd fach mewn amlen".
Gallai Elin eu plannu pan ddaw hi yno, ac fe gofia amdana ni bob tro y bydd blodau'n agor.
Prynais gardiau llygad y dydd a meillionen, a dewisais amlen las, gan fod hynny'n lliw hoff Mam-gu hefyd.
Roedd y gwerthwr yn gwrando tra soniais am Elin, ac fe wnaeth ostwng y pris bach, gan ddweud mai anrheg "taith dda" oedd yn haeddu gostyngiad.
Wrth gerdded adref dros y prom, dychmygais hi'n tynnu'r hadau o'r cerdyn, ac roedd rhyw gynhesrwydd bach yn llenwi'r stumog.
Pan gyrhaeddais, ysgrifennais nodyn byr yn Gymraeg ac yn Saesneg, gan ddweud nad yw Cymru'n rhy bell pan fydd y blodau'n ein cofio.