Ro'n i'n gwerthu caws yng Nghaerdydd, yng nghanol sŵn y farchnad ar fore Sadwrn prysur.
Dim byd arbennig oedd yn digwydd, tan i rywun daro'n ysgafn ar y cownter, fel petai'n trio fy neffro o fy meddyliau.
Troais, a dyna hi: Mali, wedi diflannu i Lundain flynyddoedd yn ôl, yn sefyll yno gyda chwerthin yn ei llygaid.
Ar ôl i'r syndod ddiflannu ychydig, cawson ni cwtsh mawr, a chyn bo hir roedden ni'n chwerthin fel plant.
Dywedodd hi ei bod wedi dal trên yn syth o'r gwaith am ei bod wedi blino ar hiraeth a thrafferthion y brifddinas.
Mi wnes i gau'r til am hanner awr, a daeth y bos draw i ddweud, 'Dos, paid poeni — mae gan bawb angen paned weithiau'.
Es i a Mali lawr i'r Arcadau, lle roedd sedd wag wrth y ffenest a bara brith yn arogli fel cartref.
Wrth gloncian am y dyddiau yn y coleg, sylweddolais fod pethau wedi newid: nid ni oedd wedi mynd yn estron, ond roedd y pellter wedi colli ei afael.
Dywedodd hi ei bod yn symud yn ôl i Gymru erbyn y mis nesaf, ac mai fi oedd y cyntaf i glywed.
Ces i wefr fach o feddwl sut y gall diwrnod arferol droi'n bont dros flynyddoedd heb gyswllt.
Cyn i ni wahanu, addawsom fynd i'r stadiwm pnawn Sadwrn, os bydd y tywydd yn garedig, a rhannu bag o sglodion ar ôl y gêm.
Pan ddychwelais at y cownter, roedd y farchnad yr un fath, ond ro'n i rywsut yn ysgafnach, fel tasai ffrind wedi agor ffenest yn y galon.