Arcade Supper in Cardiff

Cyn i ni sylweddoli ei bod hi eisoes yn nos Wener, roedden ni’n rhedeg rhwng Arcadau Caerdydd yn chwilio am fwrdd gwag.

Before we realised it was already Friday night, we were running through Cardiff’s Arcades looking for a free table.

Yn y diwedd, cawsom sedd wrth y ffenestr mewn bwyty bach swynol lle’r oedd arogl menyn brown a rosmari yn cymysgu â sŵn cloc hen ffasiwn.

In the end, we got a seat by the window in a charming little restaurant where the smell of brown butter and rosemary mixed with the sound of an old-fashioned clock.

Daeth y gweinydd, yn siarad Cymraeg di-lol, a dywalltodd ddŵr ac estynnodd fara cyn i ni hyd yn oed edrych ar y fwydlen.

The waiter came, speaking straightforward Welsh, and poured water and offered bread before we even looked at the menu.

Roedd y dewisiadau fel sgwrs dda: oen dan gramen hallt, pysgodyn â’i groen yn grimp, a chennin wedi’u tostio’n ysgafn mewn menyn brown.

The choices were like a good conversation: lamb under a salty crust, fish with its skin crisp, and leeks lightly toasted in brown butter.

Mi wnes i geisio bod yn gall a dweud, “Byddai’n well gen i’r llysieuaidd heno,” tra roedd Eleri, y ffrind newydd, yn chwerthin dan ei ffroen ac yn awgrymu ein bod ni’n rhannu popeth.

I tried to be sensible and said, “I’d prefer the vegetarian tonight,” while Eleri, the new friend, chuckled under her breath and suggested that we share everything.

Er nad oeddwn i’n ffan o leoliadau swnllyd, doedd dim unman yn y ddinas a oedd yn teimlo llai fel “pysgodyn allan o ddŵr” i mi na’r gornel honno.

Although I’m not a fan of noisy places, nowhere in the city felt less like being “a fish out of water” to me than that corner.

Pan gyrhaeddodd y platiau, daeth tawelwch o’r math sy’n dweud mwy na chanmoliaethau: llithrodd y saws o’r sosban fach fel llif bach, a suddion yr oen aeth â ni’n syth at flas y mynyddoedd.

When the plates arrived, a hush came, the sort that says more than praise: the sauce slid from the little pan like a small stream, and the juices of the lamb took us straight to the taste of the mountains.

Rhannom ni’r prydau heb fawr o eiriau—rhwng y fforc a’r gyllell roedd cytundeb, a rhwng y platiau roedd chwilfrydedd yn neidio fel tân dan y badell.

We shared the dishes with few words—between the fork and the knife there was agreement, and between the plates curiosity jumped like fire under the pan.

Cyn pen dim, roedd y croen cras ar y pysgodyn yn chwalu pob amheuaeth, a’r cennin yn rhoi cysur fel blanced ar ddiwrnod glawog.

Before long, the fish’s crisp skin scattered every doubt, and the leeks gave comfort like a blanket on a rainy day.

Wedi’r prif gwrs, doedd dim angen i neb ein darbwyllo i rannu pwdin bara â halen môr a saws caramel—porthiant i’r enaid cyn i’r bil ymddangos fel pe bai’n newyddion da.

After the main, no one needed to persuade us to share bread-and-butter pudding with sea salt and caramel sauce—nourishment for the soul before the bill appeared as if it were good news.

O’r gegin, clywsom leisiau’n canu Yma o Hyd, ac roedd rhywbeth yn y cyfanwaith yn dweud bod bwyta’n gallu bod yn ffrind, nid yn unig yn weithred.

From the kitchen, we heard voices singing Yma o Hyd, and something in the whole scene said that eating can be a friend, not just an act.

Ar y ffordd allan, diolchodd y gweinydd am ein Cymraeg—“mae fel halen ar bob pryd,” meddai—ac aethon ni adref yn ysgafn, yn llawn y math o ddistawrwydd sy’n para’n hirach na blas.

On the way out, the waiter thanked us for our Welsh—“it’s like salt on every dish,” he said—and we went home light, full of the kind of quiet that lasts longer than flavour.