Het goot die ochtend, en Yara moest met de trein naar Utrecht voor een sollicitatiegesprek.
De fiets had een lege band, dus ze liep snel naar de bushalte en checkte alvast de 9292-app.
Bus 5 kwam later door de regen, maar iedereen schoof op en maakte plek toen de deuren piepten.
Bij het station laadde ze nog snel haar OV-chipkaart op, terwijl een toerist vroeg hoe je eigenlijk incheckt.
"Gewoon je kaart tegen het paaltje houden tot het piept," zei ze, en samen liepen ze door het poortje.
Op het perron kwam de omroep: door een seinstoring reden er minder treinen, maar de Sprinter ging wel.
Ze sprong in die Sprinter, vond een plekje bij het raam en droogde haar jas met een krantje dat iemand had laten liggen.
Tegenover haar zat een conducteur die net klaar was met zijn dienst, en hij grapte dat je in de spits altijd gratis sauna krijgt.
In Utrecht checkte Yara uit, stapte over op tram 22 en liet een oudere mevrouw voorgaan omdat de tram vol stond.
De tram reed vlot langs de grachten, dus ze stapte één halte eerder uit en rende het laatste stuk door de miezer.
Hijgend kwam ze precies op tijd aan, en terwijl ze haar jas ophing, dacht ze: zonder het OV was dit echt niet gelukt.