Circle of Candles

Ik werd dertig en dacht: als we dan toch moeten vieren, doen we het op z’n Nederlands, met kringstoelen en appeltaart.

I turned thirty and thought: if we have to celebrate anyway, we'll do it the Dutch way, with chairs in a circle and apple pie.

De woonkamer stond vol geleende klapstoelen, slingers hingen scheef maar vrolijk, en op tafel prijkte een slagroomtaart met veel te veel kaarsjes.

The living room was full of borrowed folding chairs, streamers hung crooked but cheerful, and on the table a whipped-cream cake with far too many candles took pride of place.

Was ik nou net de lucifers vergeten, belt de buurvrouw aan met een schaal bitterballen en zegt dat zij het wel oplost.

Just when I'd gone and forgotten the matches, the neighbor rang the bell with a tray of bitterballen and said she'd take care of it.

Ze stak met een aansteker uit haar jaszak de kaarsjes aan, terwijl iedereen al een plekje in de kring zocht en zich voorstelde aan de nicht die niemand kende.

She lit the candles with a lighter from her coat pocket, while everyone was already finding a spot in the circle and introducing themselves to the cousin no one knew.

Nog voor de koffie rond was, begonnen de verhalen: over fietsen tegen de wind in, vakanties aan zee, en die keer dat mijn vader de barbecue in de regen bleef verdedigen.

Even before the coffee made the rounds, the stories began: about cycling into the wind, holidays by the sea, and that time my father kept defending the barbecue in the rain.

Ik zag er eerlijk gezegd een beetje tegenop om ‘dertig’ te horen, maar zodra de eerste toon van ‘Lang zal hij leven’ klonk, viel er iets van me af.

To be honest I was a bit dreading hearing 'thirty,' but as soon as the first note of 'Lang zal hij leven' sounded, something fell off me.

Je staat daar dan met je handen vol lucht, kijkt naar al die gezichten, en beseft dat het eigenlijk niet om cijfers gaat maar om wie blijft hangen na het laatste stukje taart.

There you are with your hands full of air, looking at all those faces, and you realize that it's not really about numbers but about who sticks around after the last slice of cake.

Toen ik de kaarsjes in één adem uitblies, sprongen er kruimels als confetti op, en juichte oom Kees alsof Oranje gescoord had.

When I blew out the candles in one breath, crumbs popped up like confetti, and Uncle Kees cheered as if the national team had scored.

De buurvrouw deelde rond, iemand zette zachtjes een playlist met Nederpop aan, en mijn neefje kwam fluisterend vragen of hij mijn strik mocht, ‘gewoon om te bewaren voor later’.

The neighbor handed things round, someone softly put on a Nederpop playlist, and my nephew came whispering to ask if he could have my ribbon, 'just to keep it for later.'

Pas toen de dag naar avond kantelde en er alleen nog lege kopjes en servetten op tafel lagen, merkte ik hoe warm het nog hing in de kamer, alsof de slingers het licht vasthielden.

Only when the day tipped toward evening and there were only empty cups and napkins left on the table did I notice how warm it still felt in the room, as if the streamers were holding on to the light.

Ik ruimde met tegenzin de laatste bordjes op, maar nam me voor om volgend jaar weer zo’n kring te maken, desnoods met nog schevere slingers en een grotere taart.

I reluctantly cleared the last plates, but resolved to make a circle like this again next year, even if it meant even crookeder streamers and a bigger cake.