Sumakit ang ngipin ko noong Lunes, pero tiniis ko muna dahil may meeting sa trabaho.
Kinabukasan, hindi na ako makanguya nang maayos, kaya nagpa-appointment ako sa dentista malapit sa palengke.
Umangkas ako sa traysikel habang umuulan nang mahina, at amoy sabong panlaba ang hangin mula sa mga tindahan.
Pagdating sa klinika, inabutan ko si Doc Marissa na ngumiti at nagsabing, 'Huwag kang mag-alala, titingnan natin agad'.
Umupo ako sa silyang may ilaw sa itaas, at mabilis niyang sinilip ang bagang ko gamit ang salamin at maliit na kawit.
Sabi niya, may butas na maliit pero malalim daw, marahil sa madalas kong pagmemeryenda ng matatamis na turon at milk tea tuwing hapon.
Tinurukan niya ako ng kaunting pampamanhid; kinabahan ako, pero kumalma rin dahil mahinahon ang boses niya.
Habang nililinis niya ang sira at nilalagyan ng pasta, pinakinggan ko ang mahinang ugong ng makina at ang radyo na tumutugtog ng kundiman.
Inalok pa ako ng assistant ng malamig na tubig, pero hindi ako uminom dahil manhid pa ang pisngi ko.
Natapos ang lahat bago mag-alas-dos, at binilinan ako na iwasan muna ang sobrang tamis at uminom ng gamot kung sumakit.
Pag-uwi, dumaan ako sa sari-sari store para sa lugaw, at ngumiti ako kahit kalahati lang dahil medyo manhid pa.
Kinagabihan, halos wala na ang kirot, kaya nag-text ako kay Nanay: 'Ayos na, si Doc ang bayani ngayon,' at nagbiro siyang magpalit daw ako ng paboritong merienda.